Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

The eyes of my sky

As the eyes of the sky,cast their raindrops on my face and the eyes of an angel...mirror shadows of my soul...
I dance alone on a lonely floor...
It's my steps not my voice,
shattering my sound of silence as I hug your absence,trying to capture your soul...
As my steps take me to my most pure feelings...
I pretend...I hear your wisper...I pretend ...I feel your warmth...
What an eternity this is...that lasts only for a tango...
For as long as I remember and as much as I can love...
I'm trapped ...on the lonely floor.
A fragment of time is all it takes to create my image in your eyes...while a second holds my life in the sky of your eyes...and then the music stops and the time stands still as I turn and disappear alone...from the lonely floor...
"The eyes of my sky"
from "Like an old love's  diary"poetry collection- written by Anais Zolie
May 2017

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Salvador Sobral "Amar Pelos Dois"

... It was the night of the annual Eurovision song contest. As always, more or less every contestant would try to impress the audience with their stage performance, special effects, clothing...
As always...

... and in the end, someone would eventually win. Nothing new really. Another contest would end, another night would come to its end...
As always...

... and then suddenly...

... the air was filled with a 20's - 30's aroma, as if it was emerging from a long forgotten, Woody Allen's film. A very modest young artist, with no fancy clothes, no stage extremeties, awakened the most pure, sincere, deepest feelings in our hearts.

He came out of nowhere on this very night, that otherwise, would be just another ordinary night...
But it wasn't meant to be an ordinary night, ever since the music started playing, ever since he started singing...

... And Salvador Sobral, that young artist form Portugal, reminded us in a few minutes, what its like to live, to love, to cry, to smile, to trust, to hope... to breathe... That young artist, reminded us what it's like, to feel again...

No, that was not an ordinary night...

Would I feel the same if he hadn't won the contest? To me it wouldn't make any difference if he hadn't won anything... Because, by reminding us what it means to feel again, to be human again, he's won our hearts...
No, that was not an ordinary night... That night, ended with a smile...

Thank you Salvador, and a very good night to you too...
The world might, just might, be a better place tomorrow...

(Anais Zolie... for Salvador and Luisa Sobral)





Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Ας μιλήσουμε για λέξεις~Η σιωπή των Ελλήνων~Αnais Zolie

Ας μιλήσουμε για λέξεις...
Ναι...ας μιλήσουμε επιτέλους ,για μικρές ασήμαντες λέξεις...
Λέξεις από εκείνες που κάποιοι τις έχουν βιώσει από μικροί.
Λέξεις που με εκείνες έμαθαν να ζουν, και πως να ζουν....
Και έτσι πορεύονταν μέσα στην αιωνιότητα.
Λέξεις γραμμένες ανεξίτηλα στις ιστορίες τους.
Ιστορίες της ζωής τους, των προσδοκιών τους,της φυλής τους.
Ας μιλήσουμε για λέξεις,αλλά για ποια απ'όλες;
Παράδοξο που πρέπει να μιλάω με παλαιές έννοιες και σημερινές έγνοιες,
να είμαι φίλος της σοφίας που ξεθώριασε...
Μήπως όμως πάντα φιλόσοφος δεν ήμουν;
Μήπως το'χε η σκέψη μου;
Μήπως πάντα η σκέψη μου έφτιαχνε λέξεις-νοήματα;
ή μήπως απλά πάσχιζα να καταλάβω τα νοήματα των λέξεων;
Ας μιλήσουμε για λέξεις επιστημονικές, όπως αστρονομία(astronomy),
ανθρωπολογία(anthropology),ιστορία(history),ψυχολογία(psychology),
γεωμετρία(geometry),μαθηματικά(mathematics).
Να μιλήσουμε για λέξεις νοητές ,πέραν του υλικού ή υπαρκτού.
Λέξεις μεταφυσικές,φιλοσοφικές(philosophy),μυθολογικές(mythology),
φανταστικές(fantasy)...που ξεδίψασαν το πνεύμα όσο μπόρεσαν,
καθώς αυτό,ποτέ δεν ξαπόσταινε  στο νοητό ταξίδι του...
Ας μιλήσουμε για λέξεις, από εκείνες που σιγομουρμούριζαν την νύχτα αρχαία στόματα,
για να κοιμίσουν τους ήρωες(heroes) του επαύριο,κοινούς, ελεύθερους,ανθρώπινους ημίθεους,
που έζησαν μόνο για να πεθάνουν στο όνομα της αξίας, σε έναν Μαραθώνα, στη Σαλαμίνα,στις Θερμοπύλες,στις Πλαταιές...
Ας μιλήσουμε για λέξεις κοινωνίας...
Όπως πολιτική(politics),δημοκρατία(democracy),
και ας αναλογιστούμε το ότι συμβιώσαμε,
όχι ως κτήνη αλλά ως έλλογα όντα,ίσοι και άνισοι μαζί.
Να μιλήσουμε για λέξεις όπως φιλάω(φίλα με-κύσον με-kiss me),
και ας τις εννοήσουμε όπως αρχικά τις γεννήσαμε,
χαμογελώντας στον αρσενικό έρωτα και δακρύζοντας στη θηλυκή αγάπη...
Θα μιλούσαμε και για πόσες ακόμα λέξεις,που έπνιξε η λήθη,
καθώς εμείς ξαποστάσαμε πολύ.
Αποκοιμηθήκαμε σαν τις φτιάξαμε,
και τις δωρίσαμε απονήρευτα.
Και όταν ξυπνήσαμε, ο κόσμος είχε πλέον αλλάξει...
Όχι...ας μην μιλήσουμε άλλο για αυτές τις πικρές λέξεις...
Αυτές, ότι είχαν να πουν το είπαν, στα πέρατα του χώρου και του χρόνου...
Μην κλαίς άλλο...
Να μιλήσουμε για πράξεις...

"Η σιωπή των Ελλήνων-Anais Zolie 2017"