Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Ο δικός μου Έρωτας..

Ο δικός μου Έρωτας...
Είναι μια κατανυκτική συνουσία...σώματος και ψυχής...
Ένα σιωπηλό δάκρυ...μιας οργασμικής ποιητικής φαντασίωσης..
Είναι δυο μάτια ανθρώπινα..με λάμψη θεική...
Είναι δυο χέρια που βαδίζουν ενωμένα ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα...
Ερωτολόγιον
21-4-2018
Αnais Zolie

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

Voilette...

Πίσω απ΄τo voilette ενός χαμόγελου...
Τα δάκρυα κυλούν αθόρυβα...σαν τις στάλες της βροχής...πάνω στις ράγες των τρένων...
Είναι γιατί σ' αναπνέω απο απόσταση...
Voilette...
8-4-2018
Anais Zolie

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Σκέψεις απο Έρωτα...

Τα σώματα εγείρονται στο άρωμα των ρόδων ...
Στο χορό της σελήνης με την αυγή...
Άφθαρτη η ψυχή του Έρωτα...
"Σκέψεις απο Έρωτα"
Anais Zolie

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Aπο Άνοιξη σε ...Άνοιξη...

"Σηκώθηκα ν' ανοίξω στον αγαπημένο μου,έσταξε σμύρνα απ΄τα χέρια μου,τα δάχτυλα μου γέμισαν σμύρνα σαν άγγιξα το μάνταλο της κλειδωνιάς.
Άνοιξα στον αγαπημένο μου...ο αγαπημένος μου είχε περάσει..."
Απόσπασμα απ΄το Άσμα Ασμάτων...
μετάφραση Γ. Σεφέρης...τραγούδι Δ'


Απο Άνοιξη σε ...Άνοιξη...
Εύπλαστος πυλός η ψυχή...
Ο Έρωτας... γλύπτης στιγμών...με τις άκρες των δακτύλων του...σχηματίζει τη μορφή σου στη σκέψη μου...και δίνει χρώμα απ΄το βλέμμα σου...στις αποθεωτικές ώρες της μοναξιάς μου...
Μια μουσική ακούγεται στο βάθος της καρδιάς μου, ένα χαρούμενο και συνάμα προσμονικό εμβατήριο, ξεσηκώνει το βήμα των συναισθημάτων μου...σε μια ξέφρενη πρωτόγνωρη χαρά...
Στα ενδότερα του νου...ακροβατεί ο πόθος...γύρω απ΄τις καμπύλες του κορμιού μου...
Τα νούφαρα στις λίμνες είναι λευκά σαν τη διψασμένη μου επιδερμίδα ...που αναζητεί το χάδι σου...
Σαν μια κοιμωμένη νεραίδα του χιονιού...ένα ρόδο που άνθισε ανάμεσα στους πάγους...και μόνο το φιλί του Πρίγκιπα που θα την αγαπήσει αληθινά...θα μπορέσει να την ξυπνήσει απ΄το λήθαργο...και να δώσει πνοή στη γυναικεία της φύση...
Μια αγκαλιά... και τα γιασεμιά θα χυθούν σαν ωκεανοί στις αυλές των λησμονημένων παραδείσων...
Είναι εφήμερες οι εποχές...
Το μόνο που πραγματικά μένει...είναι δυο χέρια...πιασμένα σφιχτά...στην απόλυτη και αέναη...θερμή αφοσίωση...του "για πάντα μαζί"...απο Άνοιξη σε...Άνοιξη...
Απο Άνοιξη σε ...Άνοιξη...
28-3-2018
Αnais Zolie



Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Ο Φλεβάρης του Έρωτα...

Σαν τα πεσμένα φύλλα των δέντρων στου χειμώνα το πέρασμα,μοιάζουν οι μέρες και οι μήνες των χάρτινων φύλλων του ημερολογίου, που δεσπόζει κρεμασμένο στον τοίχο...
Στέκεται εκεί ψηλά...σιωπηλό και ανέκφραστο...σαν ανεκπλήρωτη ελπίδα...
Κάθε πρωί ...μια καινούργια ημερομηνία ξεπροβάλει που γίνεται ευχή...μια παράκληση τρυφερότητας..στην αληθινή αγάπη που προσμένεις να σου φέρει τα δώρα της...
Κάποιον   να σε νιώσει βαθιά μέσα του...οι λέξεις σου να μην χρειαστεί να κάνουν  θόρυβο πια...στους κενούς πυθμένες της απουσίας...
Ένα χέρι που θα τυλίγει, με ένα απαλό χάδι  το δικό σου..."Είμαι εδώ για σένα"...θα σου φωνάζει το βλέμμα..όταν σφιχτά θα σ' αγκαλιάζει...
Ποθούν τα κορμιά...
Λαχταρούν οι ψυχές...διψούν τα χείλη για των φιλιών τις πιο απόκρυφες ηδονικές πτυχές...στους αρμούς των σωμάτων...
Εκεί όπου η γλώσσα γεννάει στιγμές και η γεύση του πάθους ...σαν μυρωμένη στάλα τρέχει στους ώμους...του "μαζί"...εμείς...για πάντα...
Το αύριο είναι σήμερα...ένα άπειρο τώρα...
Οι σκέψεις ...μετουσιώνονται σ΄ενα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα...που ευωδιάζουν και μεθούν τη σάρκα... που  σε παρασέρνουν στους συρμούς μιας μυστικής συνουσίας ...με το χρώμα του ουρανού...
Και είναι Φλεβάρης...
Ο Φλεβάρης του Έρωτα...
13-2-2018
"Ο Φλεβάρης του Έρωτα"
Anais Zolie

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Ανάπνευσε με...

Ανάπνευσε με...σε κάθε λέξη που έγραψα για σένα...με την πένα της αγάπης στο χαρτί του αθάνατου πεπρωμένου της ψυχής...χαραγμένος ο Έρωτας να μείνει ...για πάντα...στ' άστρα της ποίησης...
"Λόγια Αγάπης" 
Αnais Zolie

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Εμείς...

"Ο ευρίσκων στο μονοπάτι του Έρωτα...το Εμείς...αυτό σημαίνει...Αγάπη."
Ιανουάριος 2018
Anais Zolie

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Ποιητική αποστασία

Νωθρές λέξεις...παγωμένα νοήματα.
Οι φράσεις δραπετεύουν απ΄το χαρτί ..διαπερνώντας τους ριμαγμένους φράχτες της καρδιάς.
Ανατιναγμένες οι γέφυρες της ελπίδας και μια ατέλευτη προσμονή... προσπαθεί να βρεί διέξοδο απ΄το ναρκοπέδιο της λήθης.
Επαναστάτησαν οι σκέψεις στο νου... με μια άγρυπνη  αγάπη ν' αναζητά το χάδι του έρωτα ...στα χαρακώματα της απουσίας...μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο το συναίσθημα..και μια ψυχή νa ψάχνει...ανάμεσα στα μισογκρεμισμένα όνειρα...ενα αστέρι...μια ευχή...έναν προορισμό...μια ζεστή αγκαλιά...σιγά σιγά ξημερώνει...
Νύχτα ποιητικής αποστασίας...
Οκτώβριος 2017
Anais Zolie

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Γοργόνα...

Θα'θελα να ήμουν γοργόνα..
να κολυμπώ νωχελικά ανάμεσα σε κοράλια και κοχύλια,
στα γαλάζια κύματα του Έρωτα σου...
Οι παλάμες των χεριών σου...να είναι ο αέναος βυθός του κορμιού μου.
Αnais Zolie

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Η τέχνη της λήθης

Η λάμψη του ήλιου αποτυπώνεται σαν πύρινος δίσκος,διαπερνώντας τα κλειστά μου βλέφαρα.
Νοσταλγικό το αεράκι στα μαλλιά μου... και εσύ εκεί παραπέρα ...να αγναντεύεις το άπειρο του γαλάζιου και να μονολογείς...στη γλώσσα του κύματος.
Νοσταλγικό το αεράκι στα μαλλιά μου...όπως εκείνο το ανέμελο νοερό άγγιγμα σου...
Τότε που με κοίταζες στα μάτια, μέσα απ'τα μισόκλειστα παράθυρα της απουσίας σου, καθώς το χαμόγελο σου...χάριζε καυτές ανάσες ...καυτά φιλιά ...μέσα στην ψυχή μου...καυτές νοητές γραμμές στον καμβά του κορμιού μου...
Έτσι σε φαντάστηκα...
Και μετά εγώ εδώ,να μην έχω σκέψη για το αύριο,με την πεποίθηση ότι αυτό δεν θα έρθει ποτέ,
ότι αυτό δεν υπήρχε πριν, δεν θα υπάρξει μετά.
Μόνο το σήμερα...το τώρα...η στιγμή...
Μια στιγμή για πάντα...
Τόσο δυνατά μεθάω στο φιλί σου,όταν στην αιώρα του ονείρου μου ξαπλώνεις...τόσο ολοκληρωτικά σου παραδίνομαι...
Και εσύ να παίρνεις ξανά και ξανά...το γαλάζιο της θάλασσας στις άκρες των δακτύλων σου,
και να σχηματίζεις ουρανούς,δαίμονες και αγγέλους ,στο υποταγμένο από τον πόθο κορμί μου.
Έτσι το θέλεις...έτσι σε θέλω...καθώς η κίνηση των κυμάτων συντροφεύει τα ερωτευμένα σώματα.
Και ύστερα με χρώμα από τα χείλη σου...ζωγραφίζεις φιλιά στο πρόσωπο μου και με κλείνεις σφιχτά, μες τις παλάμες σου...
Και εγώ φοβάμαι να αναπνεύσω, μη μ'αφήσεις και σβήσω από το κύμα σου... σαν φύλλο στο αεράκι και χαθώ στο άπειρο του γαλάζιου...
Τι κι αν παρέδωσες στη λησμονιά το μέλλον μου, τι κι αν τα χείλη μου θα μένουν διψασμένα...
κι ας χάθηκε η μορφή σου απ'το σύννεφο της μνήμης.
Στης άμμου τα σημάδια σιώπησε η τέχνη σου... απόμεινα μοναχά μια εικόνα πάνω στο ξεχασμένο
 καβαλέτο του έρωτα σου...και ο καιρός που πέρασε ανάμεσα στο τίποτα της προσμονής...χάραξε με τη σμίλη του...τα σημάδια της λήθης...
Ήμασταν...εγώ το πιο όμορφο έργο σου...και εσύ η πιο δυνατή μου λησμονιά.
Η τέχνη της λήθης
Anais Zolie
Ιούλιος 2017