Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Η Μεγάλη Πανσέληνος και η κοιμωμένη του Πέραν

Έτσι είναι η αγάπη μια μεγάλη πανσέληνος, ενωμένη με τον ουρανό και τη γη, με το θνητό και το θείο.-Anais Zolie


Και...
Είναι η αγάπη μια ελαφίνα που χορεύει γυμνή κάτω απ΄το φως του ολόγιομου φεγγαριού,λαβωμένη απ΄το χρυσό βέλος του έρωτα,εκεί στο δάσος της ψυχής.
Νεράιδα η καρδιά και μεταμορφώνει , το κόκκινο αίμα της πληγής, που ράντισε το λευκό χιόνι της προσμονής, σε ρόδο που άνθισε στην παγωμένη λίμνη της μοναξιάς.
Το'παν οι προφητείες, το χάραξαν ψηλά στ' άστρα οι χρησμοί, σ' αυτή τη μεγάλη Πανσέληνο που μοιάζει σαν ήλιος που φώτισε τα βαθιά της νύχτας σκοτάδια, για να 'ρθει της μοίρας η σφραγίδα.
Σε  πάπυρο  απόφασης, το βουλοκέρι μπήκε...
Με πένα χρυσοστόλιστη,αράδα ...αράδα...γράφει...
"Λίγο μετά τη γέννηση του Βασιλέως του Σύμπαντος κ' πριν την Αρχιμηνιά και αρχή χρονιά...
Η κοιμωμένη του Πέραν ...θα αναστηθεί...
Τα μάγια θα λυθούν...
Στο πρώτο φιλί που θα αγγίξει τα κερασένια χείλη της,απ΄τον πρίγκιπα εκείνον, που θα ψάξει να την βρεί , θα την κρατήσει στην αγκαλιά του και  θα ανασάνει μέσα της, την αληθινή αγάπη...
Ζωή να της δώσει απ΄τη ζωή του..."
Το χάραξαν στα ' αστρα οι χρησμοί...αυτή τη μεγάλη Πανσέληνο...
Απ' την ποιητική συλλογή"Λεκτικές Αναβάσεις" 2016
Anais Zolie

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Πόθος ιερός

Πορθητής ο 'Ερωτας...
Και έχει μάτια θαλασσινά,
θαρρε'ις να τα ζωγράφισε ο Αι Νικόλας μοιάζουν...
Το βλέμμα σου πλώρη, που ταξίδεψες την καρδιά μου?
Που μακριά την πήγες?΄,σε ποιόν τόπο την κρατάς΄?¨
Προσεύχομαι  να ανταμωθούμε ξανά,.
 και  οι  άγγελλοι να ψάλλουν τον επινίκιο ύμνο της αγάπης...
Γιατί ήσουν πάντα εσύ ...που τις νύχτες ξαγρυπνούσες στα όνειρα μου..
Πόθος ιερός...
Απ΄την ποιητική συλλογή"Λόγια Αγάπης" 2016
Αnais Zolie

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Της Μαρίας...

Ξεμάκρυναν οι καιροί...
Όμως οι λέξεις άφθαρτες μαρτυρούν τον έρωτα σου,τον ανεκπλήρωτο,που σαν σκιά στου χρόνου τα γοργά περάσματα,αναζητεί ανθρώπινη μορφή, να γευτεί της σάρκας τους ατελεύτητους πόθους.
Τα γάργαρα φιλιά των χειλιών,που δίψαγαν για μια νύχτα ηδονής,στου αγαπημένου σου το στέρνο να γείρουν και να δροσίσουν, τον καυτό του πόνο.
Είν' θλιμμένα τα μάτια σου Μαρία, η θωριά σου σ' εκείνη τη φωτογραφία φλυαρεί με τη σιωπή σου ακατάπαυστα, για το πόσο τον Τάκη σου αγάπησες, απ΄τα περασμένα χρόνια ως την αιωνιώτητα.
Αφιερωμένο στην ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη
Anais Zolie

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Απόσπασμα του υπό έκδοση μυθιστορήματος "Ο Θεός της κατοχής" Anais Zolie

(Απόσπασμα από το υπό έκδοση μυθιστόρημα «Ο Θεός της κατοχής» της συγγραφέως Anais Zolie). 

«Κράτα μου το χέρι... Κράτα με!»

Ναι... Τα υγρά μάτια της Ραχήλ συνεχίζουν τα λόγια που μόλις έσβησαν στον αέρα, ψιθυρίζοντας νοερά τις τελευταίες σκέψεις της, στη ψυχή του Χανς. 

«Κράτα με σφιχτά, να τρέξουμε επιτέλους μαζί, για πρώτη και τελευταία φορά, στην επόμενη ζωή. Γιατί σε αυτήν, δεν αγκαλιαστήκαμε ποτέ...Δεν τρέξαμε ποτέ. Μόνο κρυβόμασταν στα χαλάσματα μιας βιασμένης πόλης. Δεν πειράζει. Μια ζωή ολάκερη, για μια ύστατη, ελεύθερη πλέον, ανάσα αγάπης. Μου φτάνει. Εσύ κράτα με για το χθες που δεν χαρήκαμε, για το αύριο που θα υπάρχουμε στην αιωνιότητα. Γιατί σε λίγα λεπτά, θα σταθούμε μπροστά στον ίδιο Θεό. Τον Θεό της κατοχής».

-«Μαμά, γιατί κάθε χρόνο τέτοια μέρα ερχόμαστε εδώ στην Καισαριανή και δεν πάμε στο Σύνταγμα να δούμε την παρέλαση; Και γιατί φέρνεις κάθε χρόνο ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και το αφήνεις στην είσοδο του πάρκου;»

-«Γιατί εδώ παιδί μου, μένει η αδερφή μου, με τον άντρα της τον Χάνς. Και δεν είναι πάρκο. Είναι σκοπευτήριο. Είναι ναός ελευθερίας, είναι ναός της αγάπης, είναι ναός του Θεού. Αλλά θα στα πω κάποτε, όταν θα’ρθει η ώρα...». 
Anais Zolie

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Πόσα λόγια έχουν γραφτεί και πόσα ακόμα θα γραφτούν για τις διαφορές των ανθρώπων: ταξικές, φυλετικές, πολιτικές, θρησκευτικές... Και πόσα έχουν πυροδοτήσει τη φαντασία των συγγραφέων, ενσαρκώνοντας μυθοπλαστικές, φανταστικές ιστορίες. Και σχεδόν τα περισσότερα έχουν ως αφετηρία μια πραγματική ιστορία. Το πόσο κοντά θα κρατηθούν στην αλήθεια ή εάν θα βυθιστούν ολοκληρωτικά στη φαντασία, εναπόκειται στην πένα του συγγραφέα.
Όμως εδώ δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. «Ο Θεός της κατοχής», μέσα από την πένα και την ενδελεχή έρευνα της συγγραφέως – ερευνήτριας, θα μας μεταφέρει μέσα από  μαρτυρίες και πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια της πιο μελανής περιόδου της ανθρωπότητας, στο θρίαμβο της ανθρωπιάς, της αγάπης, για να μας παραδώσει γαλήνια στην αγκαλιά του ενός και μοναδικού στοργικού Πατέρα, ανεξάρτητα από το τι ορισμό ή όνομα δίνει ο καθένας μας στο Θείο. Θα μας πει κεκαλυμμένα με το μανδύα του μύθου, κάποιες αλήθειες τις οποίες όλοι έχουμε ακούσει, κάποιοι ίσως έχουμε βιώσει, και ορισμένοι έχουμε ηθελημένα λησμονήσει, ένεκα του μίσους, της φρίκης, της προδοσίας. Θα μας πει ότι το ήθος, η αξιοπρέπεια, η ελευθερία και η αγάπη, είναι ίδια για όλους, και ότι για αυτά αξίζει κανείς να ζει και να πεθαίνει. Θα μας περάσει από το φρικαλέο τοπίο της γειτονιάς μας, όπως ήταν τότε, στα χρόνια της κατοχής, θα μας γνωρίσει το μεγαλείο ή την κτηνωδία του γείτονα, είτε  ανθρώπου και υπανθρώπου, για να καταλήξει σε μια από τις πιο ωραίες ιστορίες αγάπης, αυτής που έζησαν δύο απλοί άνθρωποι προερχόμενοι από αντίπαλα στρατόπεδα, την ύστατη στιγμή της ζωής τους, ελεύθεροι και δικαιωμένοι ενώπιον του Θεού. 
Το πόσο πρόκειται για μυθιστόρημα ή για πραγματικά γεγονότα, η συγγραφέας φροντίζει επιμελημένα να καλύπτει για ευνόητους λόγους. Για αυτό και το πόνημά της βαφτίζεται ως μυθιστόρημα. Και ως τέτοιο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί. Άλλωστε οι «γείτονες» του τότε, ζουν ακόμα. Το ίδιο και τα ονόματα στους τοίχους των κατοχικών κολαστηρίων, ή στις διάσπαρτες μαρμάρινες πλάκες στο Βύρωνα, στην Καισαριανή, και σε τόσες άλλες γειτονιές. Το ζευγάρι της ιστορίας όμως, όχι. Ίσως το ξέρω γιατί ήμουν εκεί. Ίσως ήσασταν και εσείς εκεί. Ίσως απλά τα μάθαμε από κάποιον παππού στο καφενέ, καμιά κατοχική φωτογραφία, ή τις ιστορίες της γιαγιάς. Εσείς θα κρίνετε. Καλωσήρθατε στον «Θεό της κατοχής»... 

 Β.Τ.